نوشته: "یاشار - ق"

                   پان کـُردیسم سر در همان مزبله ی پان ترکیسم خواهد گذاشت!

مدتی است در پی سیاست های غلط و مخبّط  فرهنگی کشور، به خصوص در مورد نمادها و گرایش های ملی،  در برخی از استانهای مرزی ایران مانند کردستان و آذربایجان، جریان قوم گرایی شدت یافته است. در مورد جریانات قوم گرایی ِ تجزیه طلب ِ آذری که در وجوه پانترکیسم و پان آذری نمود یافته اند به تفصیل، در نوشتارهای این وبلاگ پرداخته شده است. در این نگرش کوتاه بر آن بر آمدم که اندکی به فریب خوردگان پان کردی اشاره داشته باشم که ظاهرن خود را درحاشیه امنیت کاذبی می بینند. پیشتر نیز با حساسیت حساب شده و دقیق بر خلاف بسیاری از یاران اینترنتی مایل به هواداری بی ملاحظه از این جریان خطرناک قوم پرستانه نبودم، و در جای خود ضمن حمایت بی دریغ از وطن پرستان کرد ایرانی، خط فاصله خود را از تهدید کنندگان یکپارچگی ایران پررنگ نموده ام. (توضیح اینکه جریان تجزیه طلبی میان ایرانیان کرد، از کمترین اقبال برخوردار است)

متاسفانه آنچه بیش از پیش آشکار است، مخفی شدن تجزیه طلبان کرد پشت مبارزه و کارزار با پان ترکیسم می باشد. در حالی که یک تلاش و کارزار اصولی هیچ گونه حرکت ضد ملی و خواهان حق تعیین سرنوشت را بر نمی تابد. اساسن چگونه می توان ایران را صاحب ملتی بنام ایران دانست و سپس از ملت های کرد، آذری، بلوچ، فارس، ... سخن راند. در این صورت تعریف ملت ایران مشتمل بر چه وجهی از باشندگان ایرانی می باشد. اگر باشندگان کنونی کشور ایران را، که شامل اقوام تشکیل دهنده ی آن می باشد، ملت های گوناگون بنامیم، چگونه می توان از کشور ایران تصوّری داشت. آنچه به عنوان یک اصل در پهنه تاریخ تمامی مردم کشور های مختلف نمود می یابد، نه زبان و نژاد، بلکه تاریخ و هویت مشترکی که در راستای آن سرنوشت خود را رقم می زنند. به دیگر سخن تاریخ مشترک بین مردم کشورهاست که ملت(Nation) را می سازد نه زبان، مذهب، نژاد و یا دیگر خصوصیات قومی!

آنچه سبب گردید در کارزار با پانترکیسم، نیم نگاهی به پان کردیسم نیز بیاندازم، بهانه ی نقشه ای بود که در آن از کشوری جدید، تحت عنوان کردستان نام برده شده و متاسفانه وبگاه های پان ترکیستی و پان کردیستی هر یک از موضع و جایگاه خویش بدان پرداخته اند. به گونه ای که از سوی خیمه ی پان ترکیستها، صدای آه و فغان و ناله، که استان های آذربایجان در خطر زیاده خواهی کردها قرار گرفته و از سوی خیمه ی پان کردیستها نیز، صدای هلهله و شادی برای تسخیر سرزمین های بیشتر و در نهایت کشور گشایی، بلند شده است.

به عنوان نمونه در وبلاگ پان کُردیستی سه لاو بو کوردستان روژ هه لات  پستی تحت عنوان و شرح نوشتار زیر پرداخته شده است:

آغاز نقل قول « نقشه كردستان بزرگ:

نقشه كردستان بزرگ٬ تهيه شده توسط گروههاي كرد٬ تمام آذربايجان غربى تا خوزستان (عربستان ايران) و خليج عربي (فارس) را شامل می شود . اكثر كردها از چپ و راست و مذهبى همه در آرزوى ساختن همچو كردستانى در سرزمين تركها و عربها .... هستند و از اينجهت بينشان فرقى نيست. شونيستهاى فارس و دولت ايران هم از اين خيالات حمايت مىكنند حتى به آنها بال و پر می دهند چونكه اين كردستان روى سرزمين اتراك و اعراب .... درست خواهد شد نه فارسها. »  پایان نقل قول.

همانگونه که ملاحظه می گردد، اساسن تفاوتی ماهوی میان پان کردیستها از نقطه نظر ِ نوع عملکرد و ایده های تجزیه طلبانه وجود ندارد. در شکل گیری هر دو جریان ِ تهدید کننده امنیت ملی ایران، دست های بیگانه نمایان است. در خصوص پانترکیسم حمایت های پانترکیستهای آنکارا و باکو، و در پیوند با گروه های تجزیه طلب کرد نیز، دست های بیگانگان ینگه دنیا و پشتیبانی های مسعود بارزانی مشهود است. شاکله و بدنه ی هر دو جریان نژاد پرست و قوم گرا نیز، با یکدیگر ستیز شدید داشته و بسیاری از موارد یکدیگر را تهدید به برخوردهای خونین می نمایند. بررسی این حرکتهای هولناک قومی نشان می دهد هنگامی که وحدت و وفاق ملی، جای خویش را به اختلافات حیدری و نعمتی قومی می دهد، جز با برادر کشی و مطالبه ی زمین بیشتر برای قوم و قبیله خود، فرجام و سرانجامی نخواهد داشت.

آنچه ارزیابی حرکتها و تحرکات های قوم گرایانه ی کرد و آذری نشان می هد، یک نتیجه صریح و بی پرده است و آن اینکه هر دو جریان پان ترکیسم و پان کردیسم، سر یک آخور  ِ متعفن دارند!